Bijvoorbeeld: het zou voor mezelf het beste zijn om te stoppen met roken. Maar mezelf kennende, zou ik borderline cranky worden en een hippie vermoorden om een sigaret uit zijn dreadlocks te rollen.

Gelukkig ben ik van mening dat gezondheid overschat is en schenk ik minder ontaarde problemen mijn aandacht (die ik bijgevolg evenmin ten harte neem). En één van die problemen in de zee van miserie in de wereld is voor mij Frans.

De Franse taal is zonder twijfel één der schoonste. Je moet het zelfs niet kunnen verstaan om er van te kunnen genieten. Zoals mij dus. Ik kàn geen Frans spreken. Of schrijven. Maar dat wil niet zeggen dat ik de Franse tong niet kan waarderen, zoals bleek in de zomer van ’06 in de Ardeche, dat de Franse tong ook mij kon waarderen. Maar ik ga geen nostalgische en lichtjes hunkerende lamentatie naar jeugdige Campingliefde opstellen – daarvoor verwijs ik graag naar mijn opkomende boek ‘Françaises – Tentsletjes heruitgevonden’.

Neen, om mijn Frans bij te schaven kwam ik gisteren met het lumineuze idee om tot mijn gevreesde examen de Franse filmklassiekers van onder het stof te halen en elke dag bij wijze van voorschrift er één zie. Niet dat ik er van overtuigd ben dat het mijn taal ten goede zal komen, zoals ik enkele jaren geleden ter voorbereiding ‘On attendant Godot’ van Beckett heb gelezen de dag voor mijn examen.

Maar het zal wel helpen. Dit is mijn lijstje films te zien:

1/ Le Mépris (Jean-Luc Godard) – Met een oude Fritz Lang in één van de rollen.

2)  A bout de souffle (Jean-Luc Godard)

3) La Double vie de Veronique (Krzysztof Kieślowski) – Een van de mooiste films ooit gemaakt.

4) Trois Couleurs. (Krzysztof Kieślowski) Alle drie. Met La Binoche in Bleu in haar glansrol als de meest mooie vrouw ter aarde.

5) Les Choristes – Mooie film, maar net iets te veel meel.

6) C’est arrivé pres de chez vous – Ondergewaardeerde film van bij ons.Met geweldig debuut van Poelvoorde.

7) La Doublure – Wie zegt dat repertoirekomedies een alleenrecht is van Het Echt Antwàààrps Theater? MetAlice Taglioni in haar glansrol als de meest sexy vrouw ter aarde.

8) De battre mon coeur s’est arrêté – Moderne klassieker.

9) La régle du jeu – Van Renoir, nog niet gezien maar staat al lang op het lijstje..

10) Des hommes et des dieux – Ik snap niet dat ik deze film nog niet heb gezien dit jaar.

11) La cité des enfants perdu – De redelijk geniale Jeunet geeft de Burton-junks een lesje in retrofuturistischgothic-storytelling. Jawel.

12) Cyrano de Bergerac – Nog niet gezien, maar jongens, de Dordogne, prachtige streek. Opeens Depardieu met plaksnor en een neus zo groot dat je verwacht dat er 7 dwergen er diamanten in mijnen.

Zo. Suggesties meer dan welkom!

deel 1

Maar even de euforie terzijde. Zoals uw dolgedraaide maag maandag wel zag werden we getrakteerd op een overload wansmakelijk beelden van Kadhafi’s lijk. Dat de malle dictator is gevallen, zal niemand een trieste zaak vinden, en niemand gaat de man missen. (behalve misschien voor zijn uitermate grappige toespraken bij de VN)

Correctie: het Libische volk zal hem niet missen, of toch het grote deel ervan. Waar ik meer schrik voor heb, is dat de andere wereldleiders dat wél gaan doen.

Omdat wij als mensen zo’n kort geheugen hebben herinneren we ons niet meer de talrijke foto’s van alle wereldleiders die gratuit handjes schudden met Kadhafi tot zo recent als 2009. Een man die zijn volk decennialang teisterde, bekend stond terrorisme te sponsoren, waarvan nu gezegd wordt dat diens dood ‘een nieuw, vrij, tijdperk voor Libië zal inluiden’, die man stond op de Facebook-fotos van vele verkozen staatshoofden die democratie hoog in het vaandel dragen.

Zo is het ondenkbaar dat nog geen jaar geleden onze eigenste minister van buitenlandse zaken Vanackere Libië (en dus Mouammar Kadhafi) heeft gesteund voor een zitje in de VN mensenrechten commissie. Bij wijze van contradictie in terminis ten grootte van een NBA- basketbalspeler met groeiproblemen én een overdosis synthetische groeihormonen toegediend, maar vooral diplomatieke blindheid waar ergens wel een min of meer duistere deal achter zat. Het zal wel niet voor de mens’ geslaagde stand-up rond de wereld zijn, waar hij onder andere in Italië zijn all-female bodyguards gretig liet tentoonstellen.

Het doet je een beetje vermoeden dat de politici in kwestie allemaal huichelaars zijn. Of dat het allemaal wat voor de grap was. Natuurlijk, het is goed dat het volk eerst initiatief heeft genomen om de man te verdrijven in tegenstelling tot Irak & Afghanistan. Maar glimlachend met hem, schouder naast schouders op de gevoelige plaat doet de vijandigheid jegens Kadhafi nu allemaal wat ongeloofwaardig overkomen, in retrospectie.

Ik wens het Libische volk veel succes, en kan ondanks cynisme enkele mensen waarschuwen: ene Robert Mugabe, ene Kim-Jong-Il, en ene Bashar al-Assad: pas op wiens hand u schudt, en wee als uw volk internationaal minder geïsoleerd geraakt dan uw bankrekening. Just sayin’.

Dat het net nu beneden is, daar knelt het schoentje. Meer bepaalt het feit dat ik hier boven zit. Geloof mij, ik waardeer mijn huidige verblijfplaats en geenszins wens ik  toeschouwer te zijn van de erotische worstelpartij, hier nog geen 3 meter onder mijn voeten.  Ze zijn aan het neuken.

Weten ze dat ik hier ben? God weet dat ik het al duidelijk heb proberen te maken door de muziek wat harder te zetten. Door overdreven met mijn voeten op de grond te stampen en nog eens meer theatraal de telefoon op te pakken en doen alsof een telefoontje kreeg van de huisbaas; ‘Geen fucking geneuk in mijn gebouw.’, maar het mocht niet baten. Ze zijn aan het neuken.

En ik moet weg. Ik kan hier niet blijven, evenmin dat mijn trein op mij gaat wachten. Maar ik wil onzer beiden ochtenden niet verbrodden door de seksuele daad te verstoren van mensen die ik gisteren pas heb leren kennen. Dat zouden dan beelden zij die eeuwig op mijn netvlies gebrand staan. En ik moét langs hen passeren. Ze hebben hun plaats voor gemeenschap tactisch uitgekozen, als een barricade weliswaar.

Ze zijn aan het neuken. En ik aan het bloggen. *zucht*

Het is bijna onvermijdelijk dat mensen dus ook stoppen met compleet absurde dingen, zoals Maurice Van de Water, amateur-’sarcast’, die gestopt met sarcasme te gebruiken.

“Ik heb er ‘héél lang’ over moeten nadenken, maar ik ben dus ‘gestopt’ met sarcastisch te praten.” vertelt de jonge dertiger. “Het ‘probleem’ was dat niemand meer wist wanneer ik sarcastisch praatte, en wanneer niet.”

Maar dat hoort er bij, in het drukke leven van iemand die zijn leven had toegewijd aan de tong van de bijtende spot. “Mijn ‘lief’ werd er zot van. En ik werd zot van mijn lief. Daarom heb ik het uitgemaakt, maar al gauw merkte ik dat sarcasme veel kan geven, behalve seks. Daarom ben ik terug bij mijn lief, en moest ik ‘zweren’ dat ik nooit meer sarcasme ging ‘gebruiken’. En ik moest ook ‘monogaam’ blijven.”

Of hij een nieuw doel heeft gevonden waarmee hij de leegte vult, die het sarcasme heeft achtergelaten? “Goh, veel ‘leegtes’ zijn er niet in mijn leven. Ik ben heel ‘sportief’ en heb veel ‘vrienden’, dus ik vind mijn ding wel. Hoewel de laatste tijd ironie wel een ontluikende interesse is geworden.”

Symen in de zomer

Ten eerste een bekentenis: ik haat de zomer. Zeker déze zomer. Deze zomer weet gewoon niet wat zij wilt (als ik er van mag uitgaan dat de zomer een zij is, afgeleid van het feit dat ze gewoon niet weet wat ze wilt, dus); regenachtig en te warm wisselen elkaar af en gaan door elkaar heen zoals de cocktail die je klaar hebt staan tot de eerste druppels regen je perfecte mojito dat net tè zure tintje meegeven. En daarmee komen we aan de eerste zegen:

1) Alcohol. Blijkbaar zegt de zomer in de hoofden van mensen: laat u eigen gaan. Drink uzelf ladderzat en post alsjeblieft het bewijs van Facebook. En ja, ook ik val ten prooi aan deze vloek. Maar ik probeer het in stijl te doen. Voor mijn eigen kunsten van cocktails verwijs ik u door naar mijn creatie vorige zomer, wanneer ik de perfecte cocktail uitvond die de vorige zomer enkele maanden lang mijn lever heeft geterroriseerd.  Namelijk: de Sternberg.
Maar minder fancy kan ook. Gewoon een sixpack uit den Aldi, zonnig weer en een grasveld/tuin is alles wat men nodig heeft om een even memorabele zomer te krijgen. Dat is, als men niet zo hard heeft gezopen dat men het in de eerste plaats nog kan memoriseren. Gelukkig worden tijdens alle braspartijen, zoals eerder vermeld, foto’s gemaakt, en deze worden altijd zonder schroom gepost op Facebook. Wat me naadloos naar onze volgende zegening brengt:

2) Facebook. Ja, geef het maar toe: hoe warm en zonnig het ook buiten moge zijn, iedereen vertoefd nog altijd achter het scherm, te loeren naar andersmans (‘vrienden’) profielen. Minstens even frequent als in de winter. Ik kan onmogelijk negeren, heden bloggend zijnde, niet achter de computer te vertoeven. Hier gaan geen mythes breken, niemand dacht dat ik met Braziliaanse chiqa’s lag te vertoeven op de standen van Copacabana, al wil ik het zo wel uitschijnen. Meestal als flauw excuus om mensen die ik van Facebook heb verwijderd gerust te stellen dat ik gewoon niet op internet kan vanuit de witte stranden in Rio. Want in de zomer komt men altijd meer mensen tegen dan in eender welk tijdstip doorheen het jaar. En met veel mensen komen automatisch ook meer mensen die je niet moet. En de perfecte plek om mensen tegen te komen is een sociale ontmoetingsplaats, geflankeerd door hoge inkomsprijzen, lauw bier en luide West-Vlamingen, namelijk;

3) Festivals. Reeds maanden op voorhand brengen mensen hun vakantieplanning nauwkeurig op kaart voor festivals. Een reis boeken is een kwestie van kijken waar men zin in heeft, vlucht en hotel boeken en je hebt enkele weken op een hagelwit stand nabij Cobacabana in Rio, waar ik dus ook ben. Een festival is een andere boterham (is dat een uitdrukking? Zo niet, vanaf nu dus wel), eerst kijken of men niet maandenlang moet overleven op hard brood en water om de inkomsprijzen van deze festivals te kunnen betalen. Dan begint het netwerken om te zien welke vrienden er meegaan naar deze festivals. (Zie zegen #2) Dan het proces van het myspace’en om te ontdekken welke groepen er komen op de festivals. Dit voorbereidend werk is zo tergend dat examenstress niets lijkt. Maar éénmaal aangekomen, de bijna onmogelijke taak van een tent recht krijgen teneinde, is iedereen tevreden met dat bier van 2€, met de muziek, en met de luide West-Vlamingen. Opmerkelijk bij de mannelijke bevolking is dat iedereen een pak condooms meebrengt, omdat de meesten denken dat op een festival een onbekend sexy meisje de slaapzak met hen gaan delen. Maar als ze al zover geraken is het maar de vraag of ze na teveel bier van 2€ hun eigen tent nog omhoog krijgen. Hier ziet men meestal geen resultaat op Facebook. Wat ik spijtig vind.

En er zijn natuurlijk nog veel meer redenen om van deze geweldige zomer te genieten.

Ga nu allen in vrede!

Gelukkig kwamen de drankjes er op tijd aan. Tot dan toe was dit verrassend weinig verrassend verrassingsfeest een dorstige bedoeling geweest. Eerst acteren alsof je verrast bent, dan iedereen uitermate bedanken en liegen dat je er blij mee bent, en dan zijn we al een half uur verder. Herman was al blij dat nog voor de traditionele indianenverhalen hij al een eerste glas naar vergetelheid krijgt.

Herman had al heel z’n leven een hekel aan verjaardagen vieren. Elke keer wanneer zijn vrouw verjaarde deed hij wel zoveel moeite om er iets speciaals van te maken voor haar. Ook belde hij ouders, familieleden en vrienden hoffelijk op om hen te feliciteren met een extra jaar te hebben overleefd sinds ze het geluk hebben gehad niet door de navelstreng van hun moeders te zijn gestikt.

Nee, Herman had een hekel aan verjaardagen vieren. Vooral de zijne.

‘En ik weet dat sommigen van zijn vrienden dit verhaal al hebben gehoord, en ik weet dat hier ook enkele prominente familieleden zitten, maar toch ga ik een speciaal verhaal vertellen over onzen Herman.’

En diezelfde Herman sidderde. Erik ging weeral, weeral het verhaal vertellen over wat ze twee jaar geleden hadden meegemaakt in Frankrijk.

En dan nog denken dat hij blij zou zijn wanneer zijn beste vriend, zijn vrouw en zijn ouders, wie hij allen sinds 40 jaar die dag heeft proberen duidelijk te maken absoluut niet verheugd te zullen zijn met een verrassingsfeest op zijn verjaardag in een half afgehuurd restaurant, voor hem een verrassingsfeest op zijn verjaardag organiseren in een half afgehuurd restaurant. Waar hij nog maar enkele weken voordien een voedselvergiftiging had opgelopen.

‘Twee jaar geleden in Frankrijk hadden wij een klein avontuurtje, hé Herman?’ knipoogde Erik terwijl sommigen al het verhaal herkenden en bij voorbaat al grijnsden, ‘Met een Albanees hoertje en een paar liters teveel pastis.’

‘Albanees hoertje?’ fluisterde Ine vragend in Hermans oor.

‘Ja, je kent dat verhaal toch? Iedereen kent dat verhaal.’

‘Nee, je ouders kennen dit verhaal niet.’ En Herman keek rechts van hem, en z’n moeder zat gedegouteerd naar hem te kijken.

‘Albanees hoertje?’ fluisterde zijn moeder vragend doch razend in Hermans oor.

‘Niet geloven, ma. Ge kent Erik, die verzint van alles erbij. Gelooft gij anders echt wat hij verteld over mij?’ En ze leek gerust gesteld. Ine klopt hem op z’n schouder.

‘Maar ik dacht dat het een Pools hoertje was?’

‘Ja, dacht ik ook, maar Erik staat er wel om bekend om z’n verhalen niet geheel waarheidsgetrouw op te voeren.’

Hermans maag had, voor zover een maag een geheugen kan hebben, een fotografisch geheugen. Het herkende terstond de opgewaardeerde bistro waar zijn eigenaar was en besloot onmiddellijk zichzelf op te eten in plaats van dezelfde gruwel als enkele weken terug opnieuw te moeten doorstaan. Wanneer Herman moest bestellen was hij nog niet bekomen van de overweldigende gedachte dat zijn geplande avond (voor de tv staren, niets zeggen, rust) niet exact zou zijn zoals gepland.

‘…en Herman in zijn gebroken Frans zei tegen haar van ‘kom maar bij ons slapen’, ja Herman, in de middelbare school waart ge al niet goed in uw Frans hé!’

Instemmend gemompel bij studiegenoten.

‘Het komt er op neer, die madam kon ons ook niet verstaan dus die dacht dat ze werk had, en die begon den Herman ineens te verwennen. Den Herman riep dan direct stop! En weet ge wat hij dan zei?’ Hij pauzeerde even, om de spanning op te drijven. Herman zelf had zin om zijn hoofd in zijn bord spaghetti te gooien. Hoewel hij nog geen bord spaghetti had om zijn hoofd in te landen, wat hem ook wel ergerde.

”Ik heb geen geld!’ In volle paniek! Die was teleurgesteld jong!’ En de tafel was aan het lachen. Hij zelf lachte bitter, alsof hij moeite nodig had om een groot bord tussen zijn bilspleet geknepen te houden zonder aan iedereen te laten merken dat hij een groot bord tussen zijn bilspleet had zitten.

‘En nu het verhaal over die koe.’

De tafel had maar enkele seconden gekregen om bij te komen van het vorige verhaal, maar ze werden al direct getrakteerd op weer een verhaal zo grappig, dat, wanneer ze het meemaakten, iedereen zei dat ze dat later bij verjaardagen zouden vertellen. Bij deze dus.

Erik wreef in zijn handen. Herman dacht even dat, met het enthousiasme waarmee hij zat te vertellen, Erik een diepgewortelde haat tegenover hem koesterde en na jaren stilzwijgen eindelijk zijn slag kon slaan op Hermans meer kwetsbare uur: flauwe verhalen vertellen op een feest dat hij eigenlijk niet wilde.
Maar neen, Herman wist dat Erik dacht hem een plezier te doen.

‘…Want ja, na zijn kortstondige carrière als stand-up comedian,’ ingehouden gelach vulde de kamer, en Herman besloot zichzelf af te maken als er ook maar één mop op diezelfde kortstondige carrière werd verteld. ‘vertrokken wij naar ons vakantiehuisje in Dardennen, ik, Herman, ons Ine en Melissa.’

Aj. Zijn ex-vrouw. Gewoon die naam alleen al horen doet Hermans eetlust verdwijnen, wat op die moment natuurlijk al lang was gebeurd.

‘Dit verhaal heb ik precies nog niet gehoord.’ fluisterde z’n moeder, en hij had de spijtige indruk dat ze er benieuwd naar was.

‘Hij had na die avond wel een paar pintjes nodig, dus wij naar het kroegske in dat dorpke, op onze vélo. Daar is ‘t wat laat geworden, en nadat den Herman, weer in z’n gebroken Frans had geprobeerd te onderhandelen met Renée de barman om langer open te houden zijn we toch maar zwaar beschonken vertrokken.’
Herman voelde naast hem de ogen van z’n moeder fronsend veroordelend naar hem kijken.

‘We waren allebei ver boven ons theewater zodat we zelfs niet meer op onze fiets konden rijden. Gelukkig was het niet de eerste keer dat we ginder teut naar huis moesten,’ en de frons boven zijn moeders’ ogen begon bijna op een meetkundig figuur te lijken, ‘dus we wisten wel welke kant we uit moesten.’

Ondertussen kwam het eten er aan. Wanneer zijn vader de bestellingen van iedereen had doorgestuurd naar het restaurant had hij maar gegokt wat zijn zoon zou moeten hebben, en volgens Herman zei hij dat ongeveer zo: ‘Voor onze jarige knul een spaghetti.’ Want terwijl iedereen inmiddels een volwaardige maaltijd voor zijn neus had staan kreeg Herman een spaghetti van het kindermenu. Ook de jobstudent die het opdiende begreep het niet. Herman tuurde naar zijn klein bord spaghetti en dacht na waarom ooit iemand zou denken dat hij een doodnormaal bord spaghetti op zijn verjaardag in een restaurant zou bestellen.

‘…En die koe bleef ons maar volgen. Eerst probeerde Herman nog even te onderhandelen met die koe. ‘Luister koe, gij vindt mij niet tof, en ik u niet. Dus blijf uit m’n buurt.’ en toe zei ik dat het een Waalse koe was die geen Nederlands verstond. En dan begon Herman weer in z’n bekende gebrekkige Frans tegen die koe aan ‘t lullen. Na een tijd was hij zelfs agressief tegen die koe en heb ik hem moeten tegenhouden voor het uit de hand dreigde te lopen.’

En weeral vervulde de zaal met hilariteit. Alleen Hermans gezicht was zo stijf als een lijk met spierkrampen.

‘Ja, jongen, dat was wel wat hé? Heeft er iemand hier aanwezig trouwens zijn beruchte comedy-show bijgewoond?’

Hermans hoofd begon te draaien.

‘Nee? Ja, Marcel, gij waart er bij, dat weet ik nog.’

Herman hield zijn gsm in aanslag.

‘Komaan Herman, verteld nog eens zo’n mop!’

Zijn handen beefden lichtjes en hij spande z’n lichaam helemaal op.

‘Nee? Ik ken er nog wel één van uw voorstelling.’

En Herman begon een sms’je te typen naar Hendrik.

‘Het ging zo: ik kocht onlangs een blik soep, en er stond in grote letters op ‘Grootmoeders Geheim’. Er zat een vibrator in.’

Iedereen lachte zich blauw, en Herman stond op en vertrok.

Zijn half sluimerende kop vereist in de ochtends niet veel buiten een kop koffie en een verwoede poging om alle letters van het alfabet terug te leren kennen, aldus leest hij een hoofdstuk of twee uit een boek dat hij ooit cadeau heeft gekregen en waarschijnlijk ook cadeau gaat doen, zo slecht was het. Hij schakelde snel over naar een ander, veel beter, boek. Het was wat hij gisteren geschreven had, het boek dat hij nooit zou uitgeven.

Matt Smith

Proberend een evenwicht te bewaren slenterde hij in volle concentratie de trap af naar de
badkamer. Daar tuurde een spiegel hem zodanig aan voor hij doorhad dat het eigenlijk een reflectie was. Goed ding maar, want djeezus! wat een knappe gast. Even inspecteerde hij het curiositeit of zijn haar nu écht meer op dat van Matt Smith aan het lijken is, of het haar van
Matt Smith op het zijne aan het gelijken is.

Beneden loerde hij rond of er geen ninja’s te wachten staan om zijn keel over te snijden. Gelukkig was dit niet het geval, hoewel hij daar natuurlijk wel op was voorbereid. Het ontbijt ontbrak niet, het was de krant die ontbrak. En ineens kwam het in hem op dat het hem even niet interesseert wat er in de wereld omgaat, omdat het toch maar een bubbel is waar mensen doelloos vaak ongedoucht rondlopen te wachten op de eeuwige zalving van Onze Heer, of beter, een meisje dat ze graag zien.
Ja, ochtends.

Hij vertrok terug naar boven, naar zijn kamer, startte zijn computer op. Door zijn boxen klonk de funkbluegrass Ash Grunwald als een marcherende krijger naar zijn trommelvliezen. Hij besloot dat de ochtend met deze muziek en een kop koffie voor vele dingen goedmaakt in de wereld en besluit er een stukje over te schrijven. Op het eind daarvan drukt hij op de knop ‘publiceren’.

Jonathan Sternberg bereidde zich voor op een date met het Meisje Van Zijn Dromen. (hoewel dat niet zo is. Bij wijze van spreken. Hij had die nacht gedroomd dat ‘ie een Somalische Piraat was die Pirates of the Carribean had gezien bij vrienden thuis en gedeprimeerd raakte omdat hij nooit zo’n coole piraat zou zijn.)
Maar voor het culinaire en zinnelijke vertier, werk! Ja, een man kan niet zo maar een beeldige vrouw op uit eten nemen zonder diep in de buidel te tasten. En zijn buidel werd die dag uitgediept door Hanson en Bert. Twee samenwonende kerels die zijn vrienschappelijke diensten nodig hadden.

Deze twee vrienden wonen best ver, in Schelle. Dus Jonathan met de bus daar naar toe. In dat dorp waar werkelijk niks te zien is (een kapper, een frietkraam, een winkeltje, wat huizen en een gemeentehuis) was het huis van de heren snel te vinden. Het was een doodnormaal rood-bakstenen huis, en zoals daar gewoonlijk is drukt Jonathan op de bel (binnen breken doet hij enkel bij mensen die hij kent). Geen antwoord. Hij drukt nog eens, maar uiteindelijk zou hij een kwartier voor een ongeopende deur staan. Gelukkig had Bert z’n gsm-nummer nog aan hem gegeven.
‘Hey, Bert? Jonathan hier. Ik sta hier voor uw deur maar ge zijt blijkbaar niet thuis..’
‘Ah! Veel voorkomend probleem, ik kom.’
Jon hoorde voetstappen naderen en ineens was de deur open.
Bert stond voor hem, een rijzige man met een rode hemd en een blauwe jeansbroek. Een kledingstijl welke twintig jaar geleden een ‘casual’ was.
‘De bel doet het niet, je zult volgende keer moeten kloppen.’
‘Is het niet makkelijker om de bel te laten maken?’ vroeg Jonathan.
‘Mwaa seg héé, dat komt omdat Meneer Chocomoes de bel had beloofd te repatriëren.’ zei een stem achter Bert. Het was een diepe, sonore stem van een kettingroker.
‘REPAREREN, Hanson,’ zei Bert.
‘Hanson.’ zei Bert tegen Jon. Hij keek even achter hem maar hij zag niemand.
‘Ah, dus binnenkort is die bel gemaakt?’
‘Goh, we zitten er al twintig jaar op te wachten.’ zei Bert rollend met z’n ogen. ‘Maar kom binnen.’
Het huis was een typevoorbeeld van een experimentele architectuur en binnenhuisinrichting die even aan populariteit had gewonnen in de jaren ’80, maar al snel redelijk snel tot ‘retro’ was gebombardeerd, omdat als iets ‘retro’ is betekent dat degene die zo’n stijl huis heeft niet langer een smaakloze debiel is. Ikea op niveau van Lidl om het zo maar te zeggen.
Een bobtail zat in z’n mand Jonathan aan te staren.
‘Hanson in de buurt?’ vroeg hij aan Bert, terwijl ze naar de keuken uitweken.
‘Hiernaast ja. Een glaasje limonade?’
‘Neen, dank.’
‘Ik weet dat Hanson soms irritant kan doen.’ zei Bert terwijl hij aan z’n limonade slurpte, ‘Sommige mensen kunnen daar niet mee overweg.’
‘Ach, ik heb al erg meegemaakt. In deze business kom je de vreemdste mensen tegen.’
‘Toch bedankt om dit te doen. Bij mijn vorige date met Marleen is in ‘t honderd gelopen door hem. Hij had wat gedronken en niet lang daarna verkondigde hij over heel het restaurant dat hij het ‘graag op z’n hondjes doet’ en begon manisch te lachen.’
‘Klinkt als een echte klootzak. Kun je hem niet buiten gooien, of betaald hij mee de huur?’
‘Neen, hij zit hier de hele dag op dezelfde plek te nietsnutten. Maar ik kan hem niet buiten gooien, ik ken ‘m al sinds ik klein was.’
‘Stel je me even voor?’ vroeg Jon en ze gingen terug naar de living. De bobtail zat hem nog altijd aan te staren. Jonathan ging naar hem toe en aaide hem. Voor hij iets kon zeggen, zei de bobtail iets;
‘MWAA Dag meneer Die Ik Niet Ken!’
Jonathan schoot naar achter van het verschieten.
‘How fuck! Die hond kan fuckin’ praten!’
‘Ja Hanson, deze meneer gaat je gezelschap houden terwijl ik met Marleen weg ben.’ zei Bert
‘Ja? Is dat zo echt waar of zo meneer?’
Jon keek naar Bert. ‘Waarom praat uw hond, waarom praat uw hond als een kleuter en waarom moet ik in godsnaam op dat ding letten?’
Bert kwam tegen mij aanleunen en fluisterde; ‘Komaan man, ‘t is heel ondeugende maar lieve hond.’

Wordt zeker ook fan op Facebook: Stormbronk Blogoratorium!