Hij werd wakker lang voor hij wakker wou worden, gegroet met de eerste zonneschijn en hij dacht godverdomme, weeral gelukt om niet uit te slapen.
Zijn half sluimerende kop vereist in de ochtends niet veel buiten een kop koffie en een verwoede poging om alle letters van het alfabet terug te leren kennen, aldus leest hij een hoofdstuk of twee uit een boek dat hij ooit cadeau heeft gekregen en waarschijnlijk ook cadeau gaat doen, zo slecht was het. Hij schakelde snel over naar een ander, veel beter, boek. Het was wat hij gisteren geschreven had, het boek dat hij nooit zou uitgeven.
Matt Smith
Proberend een evenwicht te bewaren slenterde hij in volle concentratie de trap af naar de
badkamer. Daar tuurde een spiegel hem zodanig aan voor hij doorhad dat het eigenlijk een reflectie was. Goed ding maar, want djeezus! wat een knappe gast. Even inspecteerde hij het curiositeit of zijn haar nu écht meer op dat van Matt Smith aan het lijken is, of het haar van
Matt Smith op het zijne aan het gelijken is.
Beneden loerde hij rond of er geen ninja’s te wachten staan om zijn keel over te snijden. Gelukkig was dit niet het geval, hoewel hij daar natuurlijk wel op was voorbereid. Het ontbijt ontbrak niet, het was de krant die ontbrak. En ineens kwam het in hem op dat het hem even niet interesseert wat er in de wereld omgaat, omdat het toch maar een bubbel is waar mensen doelloos vaak ongedoucht rondlopen te wachten op de eeuwige zalving van Onze Heer, of beter, een meisje dat ze graag zien.
Ja, ochtends.
Hij vertrok terug naar boven, naar zijn kamer, startte zijn computer op. Door zijn boxen klonk de funkbluegrass Ash Grunwald als een marcherende krijger naar zijn trommelvliezen. Hij besloot dat de ochtend met deze muziek en een kop koffie voor vele dingen goedmaakt in de wereld en besluit er een stukje over te schrijven. Op het eind daarvan drukt hij op de knop ‘publiceren’.
